Ay Işığını Toplayan Kirpi
Minik Pofi, karanlıktan korkan dostuna yardım etmek için ay ışığını toplamaya karar verir.
Uzak bir ormanın en sessiz köşesinde, yapraklardan yapılmış küçücük bir evde Pofi adında bir kirpi yaşardı. Pofi’nin dikenleri kestane rengi, burnu ise gece kadar parlaktı. Her akşam ay doğarken evinden çıkar, çimenlerin üzerindeki gümüş renkli ışıkları seyrederdi.
Bir gece en yakın arkadaşı Lila’nın ağladığını duydu. Minik tavşan Lila, rüzgâr yuvasındaki feneri söndürdüğü için karanlıkta kalmıştı.
“Üzülme,” dedi Pofi. “Sana ay ışığından yeni bir fener yapacağım.”
Pofi büyükçe bir kavanoz aldı ve tepenin yolunu tuttu. Ay ışığını yakalamak için kavanozu gökyüzüne uzattı ama ışık bir türlü içine girmiyordu. Dereye gitti; ayın sudaki yansımasını kaşıkla toplamayı denedi. Kaşıkta yalnızca birkaç damla su kaldı.
Tam vazgeçecekken ateş böcekleri Pofi’nin çevresinde toplandı. “Ay ışığını kavanoza koyamazsın,” dediler, “ama bir arkadaşın gecesini aydınlatabilirsin.” Sonra hep birlikte Pofi’nin kavanozunun içine girdiler.
Pofi, ışıl ışıl kavanozu Lila’ya götürdü. Lila’nın gözleri sevinçle parladı. İki arkadaş, fenerin sıcak ışığında yan yana oturup sabaha kadar hikâyeler anlattılar.
O günden sonra Pofi anladı ki gerçek ışık gökyüzünden değil, yardıma koşan dostların kalbinden gelirdi.
Masal burada sona erdi.
Başka bir masal seç