Ayşe’nin Deniz Tatili Macerası

Ayşe, annesi ve babasıyla birlikte mavi denizin kenarındaki güzel bir tatil yerine gitti. Gökyüzü masmaviydi, kumlar sıcacıktı ve dalgalar yumuşak yumuşak kıyıya vuruyordu. Ayşe, denizi ilk kez bu kadar yakından görünce hem çok sevindi hem de biraz çekindi.

“Acaba su çok mu soğuk?” diye düşündü. Ayaklarını kuma bastı, sonra bir adım geri çekildi. Babası gülümseyerek, “İstersen önce sadece kıyıda durabiliriz,” dedi. Ayşe bunu duyunca rahatladı. Çünkü bazen cesur olmak, hemen koşmak değil, yavaşça yaklaşmak demekti.

Biraz sonra Ayşe, eline küçük kırmızı kovasını aldı. Kumsalda minik bir kale yapmaya başladı. Kovanın içine deniz suyundan biraz aldı, kumu ıslattı ve minicik bir kule yaptı. Kulesi eğilince üzülmedi. “Ben yeniden denerim,” dedi. Bu söz ona çok iyi geldi.

Sonra annesi ona denizin içine uzanan küçük taşları gösterdi. “İstersen sadece bir taşın üstüne basabilirsin,” dedi. Ayşe derin bir nefes aldı. Önce bir ayağını, sonra öteki ayağını dikkatle taşıdı. Su ayak parmaklarına değince hafif gıdıklanır gibi oldu. Ayşe kıkırdadı.

Dalga usulca geldi, ayaklarına dokundu ve geri çekildi. Ayşe bu oyunu çok sevdi. Biraz daha ilerledi ama hep annesinin elini tuttu. Elini tuttuğu için kendini güçlü hissetti. Çünkü cesaret, bazen sevdiğin birinin yanında daha kolay büyürdü.

Biraz sonra sahilde küçük bir martı belirdi. Martı başını yana eğip Ayşe’ye baktı. Ayşe de ona el salladı. “Merhaba martı!” dedi. Martı sanki onu kutluyor gibiydi. Ayşe gülümsedi, çünkü yeni bir şey denemişti ve bunu başarmıştı.

Gün akşam olunca gökyüzü turuncu ve pembe renklere büründü. Ayşe, kumdan yaptığı küçük kaleye son bir deniz kabuğu koydu. Ardından ailesine sarıldı. İçinde sıcacık bir mutluluk vardı. “Bugün korktuğum şeyler sandığım kadar büyük değilmiş,” dedi.

O gece Ayşe, yastığına başını koyduğunda denizin sesini uzaktan hâlâ duyuyordu. İçinden şöyle geçirdi: “Yavaş yavaş deneyeyim, ben başarabilirim.” Ve böylece Ayşe, deniz tatilinden sadece güzel anılarla değil, cesur bir kalple de döndü.