Ayşe’nin Yağmurlu Günü

Ayşe sabah uyandığında pencereden dışarı baktı. Gökyüzü griydi, damlalar camdan usul usul kayıyordu. Ayşe biraz durdu ve “Bugün dışarıda oyun zor olur mu?” diye düşündü.

Annesi gülümseyerek, “Yağmur yağınca dünya farklı bir masala dönüşür,” dedi. Ayşe, kapının yanındaki sarı çizmelerini görünce meraklandı. Şemsiyesini de aldı, ama yine de biraz çekingen duruyordu.

Kapı açılınca havada tertemiz bir koku vardı. Bahçedeki çiçekler başlarını sanki Ayşe’ye selam vermek için eğmişti. Damla damla yağan yağmur, çimlerin üstünde minik yıldızlar gibi parlıyordu. Ayşe bir adım attı, sonra bir adım daha.

Tam o sırada kocaman bir su birikintisi gördü. Önce duraksadı. “Ya üstüme sıçrarsa?” diye düşündü. Sonra derin bir nefes aldı. “Denemek isterim,” dedi ve küçük bir zıplayış yaptı. Çıplak gökyüzü yerine çizmelerinin içine neşeli şapırtılar doldu.

Ayşe bunun ne kadar eğlenceli olduğunu görünce güldü. Bir damla burnuna düştü, bir damla şemsiyesinden kaydı. Ağaç yaprakları da yağmurla dans ediyordu. Ayşe, “Meğer yağmurdan korkmamak için sadece biraz cesaret gerekiyormuş,” dedi.

Sonra bahçede küçük bir oyun kurdu. Birikintilerin etrafında yürüdü, en büyük damlayı kim yakalayacak diye saydı, çimenlerin üstündeki minik su boncuklarını izledi. Annesi de onun yanına gelip, “Sen bugün çok güzel cesaret gösterdin,” dedi.

Ayşe gülümsedi. Yağmur hala yağıyordu ama artık ona sert ve soğuk görünmüyordu. O, yağmurun şarkısını dinleyen küçük bir arkadaş gibiydi. Her damla, sanki “Aferin sana,” der gibi toprağa düşüyordu.

Gün sonunda Ayşe içeri girdiğinde hem biraz ıslanmış hem de çok mutlu olmuştu. Çizmelerini çıkarırken, “Korktuğum şey bazen eğlenceli bir oyuna dönüşebiliyormuş,” dedi. O günden sonra Ayşe, yeni şeyleri denerken içindeki küçük cesareti hatırladı. Çünkü cesaret, bazen büyük bir kahramanlık değil; yağmurlu bir günde dışarı çıkıp gülümseyebilmektir.