Gökyüzüne Ulaşan Küçük Zarf

Ada her sabah penceresini açar, gökyüzüne bakar ve bulutların yavaş yavaş yürüyüşünü seyrederdi. Bazen pamuk gibi beyaz, bazen gri bir yorgan gibi olurdu onlar. Ada, “Acaba bulutlar da bizi duyar mı?” diye düşünürdü.

Bir gün eline renkli bir kâğıt aldı. Bulutlara bir mektup yazmak istedi. Mektubunda, “Merhaba bulutlar, bugün nasılsınız? Siz yağmur yağdırırken eğleniyor musunuz? Bana gökyüzünüzden biraz hikâye anlatır mısınız?” diye sordu. Sonra kâğıdı katlayıp küçük bir zarf yaptı.

Ama mektubu nasıl gönderecekti? Uçağı yoktu, merdiveni yoktu, kanadı da yoktu. Tam o sırada dedesi gülümsedi. “Bulutlara her mektup posta arabasıyla gitmez,” dedi. “Bazen bir rüzgâr, bazen bir balon, bazen de sevgiyle yapılan bir iş mektubu gökyüzüne taşır.” Ada bunun üzerine düşündü.

Ertesi gün Ada, annesiyle bahçede çiçekler ekti. Minik serçelere su bıraktı, düşen yaprakları topladı, toprağa zarar vermeden yürüdü. Dedesinin sözünü hatırladı: “Doğayı seven bir kalbin sesi, göğe çok iyi ulaşır.” Ada çok sevindi. Mektubunu pencerenin önüne koydu ve “Ben beklerken gökyüzüne güzel şeyler göndereceğim,” dedi.

Akşam olunca hafif bir rüzgâr çıktı. Ada, mektubunu bir uçurtmanın kuyruğuna bağladı. Uçurtma yavaşça yükseldi. Gökyüzüne doğru süzülürken Ada kalbinin pır pır ettiğini hissetti. Zarf belki bir buluta değmedi ama rüzgâr onu çok yükseklere taşıdı. Ada, sanki bulutların ona göz kırptığını düşündü.

Ertesi sabah yağmurdan sonra bahçede küçük bir gökkuşağı belirdi. O anda Ada, pencerenin önünde duran saksısına baktı. İçinde yeni bir filiz uzamıştı. “Belki bulutlardan bana cevap budur,” dedi sevinçle. Çünkü yağmur toprağı beslemiş, tohum da uyanmıştı.

Ada o günden sonra her bulutlu havada bir mektup yazdı. Kimi zaman teşekkür etti, kimi zaman bir soru sordu, kimi zaman da sadece güzel bir resim çizdi. Her mektubunu doğayı koruyarak, kuşlara zarar vermeden ve sabırla hazırladı.

Ve Ada şunu öğrendi: Gökyüzüne ulaşan her şey kanatla gitmez. Sevgiyi, iyi niyeti ve doğaya gösterilen özeni taşıyan her küçük davranış, bulutlara kadar yükselir. İnsan doğayı severse, doğa da ona rengârenk cevaplar verir.