Küçük Fare Mino ile Nazik Fil Ela

Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil bir ormanda küçük bir fare yaşarmış. Adı Mino’ymuş. Mino çok meraklıymış. Her gün yeni bir taşın altına bakar, yeni bir yaprağın arkasını koklar, yeni bir ses duyunca kulaklarını diker dururmuş.

Bir sabah Mino, yuvarlak bir meşe palamudu ararken yolunu şaşırmış. Çimenler bir anda uzamış gibi gelmiş, ağaçlar da ona çok büyük görünmüş. Mino biraz durmuş, etrafına bakmış. “Ben buradan çıkış yolunu nasıl bulacağım acaba?” diye düşünmüş.

Tam o sırada yavaş, yumuşak adımlarla bir fil yaklaşmış. Bu filin adı Ela’ymış. Ela, Mino kadar küçük değilmiş; kocaman kulakları ve uzun hortumu varmış. Ama sesi çok tatlıymış. “Merhaba küçük arkadaş, kayboldun mu?” demiş.

Mino önce biraz çekinmiş, sonra başını sallamış. “Evet, yolumu bulamıyorum.” Ela gülümsemiş. “O zaman birlikte bakalım. Sen küçük olduğun için yerdeki izleri rahatça görürsün. Ben de yukarıdan ağaçları ve patikaları seçebilirim.”

Mino dikkatle yere bakmış. Bir fıstık kabuğu, sonra küçük ayak izleri, sonra da parlak bir çiçek yaprağı görmüş. “Bak, bu tarafa gidelim!” demiş. Ela da uzun boynunu uzatıp uzaktaki suyu görmüş. “İşte, derenin yanında patika var,” demiş.

İkisi birlikte yürümüşler. Mino, dar taşların arasına bakmış. Ela ise büyük dalların arasından yolu izlemiş. Birlikte bakınca, saklanan pek çok şeyi fark etmişler. Mino şaşırmış: “Seninle keşfetmek çok eğlenceliymiş!” Ela da “Ben de senin dikkatine hayran kaldım,” demiş.

Az sonra Mino’nun evi görünüvermiş. Mino sevinçle zıplamış. “Teşekkür ederim Ela!” demiş. Ela nazikçe hortumunu sallamış. “Asıl ben teşekkür ederim. Senin sayesinde yolu daha iyi bulduk.”

O günden sonra Mino ve Ela sık sık buluşmuşlar. Mino küçücük gözleriyle ayrıntıları, Ela da kocaman bakışıyla uzakları keşfetmiş. Böylece anlamışlar ki, herkesin farklı bir gücü vardır. Birlikte olunca yol da bulunur, keşif de daha güzel olur.